سروده های ملی ایران زمین- شعر برای ایران

به نام خداوند جان و خرد
  که ایران همی قلب و خون من است
گرفته ز جان از وجود من است

بخوانیم این جمله در گوش باد                   چو ایران نباشد تن من مباد

 

فرگرد اول از وندیداد 

نخستین و بهترین سرزمینی که من ( اهورامزدا ) بیافریدم ائیران وئیچ ( ایران ) است . آنجایی که رود دایتی نیک است

 

کورش بزرگ 

فرمان دادم بدنم را بدون تابوت و مومیایی به خاک سپارند تا اجزای بدنم خاک ایران را تشکیل دهد . گزنفون

 

داریوش بزرگ

خداوند این کشور ( ایران ) را از گزند دشمن - دروغ و خشکسالی محفوظ دارد

 

نظامی گنجوی 

همه عالم تن است و ایران دل             نیست گوینده زین قیاس خجل

چونکه ایران - دل زمین باشد               دل ز تن - به بود یقین

میانگیز فتنه میافروز کین                           خرابی میاور در ایران زمین

تو را ملکی آسوده بی داغ و رنج                  مکن ناسپاسی در آن مال و گنج

 

فردوسی بزرگ

( خداوندگار تاریخ و فرهنگ و ادب ایران زمین )

سیاوش منم نه از پریزادگان                      از ایرانم از شهر آزادگان

 که ایران بهشت است یا بوستان               همی بوی مشک آید از بوستان

 سپندارمذ پاسبان تو ( ایران ) باد              ز خرداد روشن روان تو باد

 ندانی که ایران نشست من است              جهان سر به زیر دست من است

هنر نزد ایرانیان است و بس                    ندادند شیر ژیان را به کس

همه یکدلانند و یزدان شناس                به نیکی ندارند از بد هراس

دریغ است که ایران ویران شود                کنام پلنگان و شیران شود

همه جای جنگی سواران بدی               نشستن گه شهریاران بدی

چو ایران نباشد تن من مباد                 بر این بوم و بر زنده یک تن مباد

همه روی یکسر به جنگ آوریم               جهان بر بد اندیش تنگ آوریم

ز بهر بر و بوم و پیوند خویش                زن و کودک وخرد و فرزند خویش

همه سر به تن کشتن دهیم             از آن به که کشور به دشمن دهیم

 

خاک بی‌همتا

کجایی ای دیار دور ، ای گهواره‌ی دیرین !                       که از نو ، تن به آغوشت سپارم در دل شب‌ها :

به لالای نسیمت کودک‌آسا دیده بربندم                     به فریاد خروست دیده بردارم ز کوکب‌ها

سپس ، صبح تو را بینم که از بطن سحر زاید.                  دیار دورِ من ، ای خاک بی‌همتای یزدانی

خیالت در سر "زرتشت" و مهرت در دل "مانی" !                 تو را ویران نخواهد ساخت فرمان تبهکاران

تو را در خود نخواهد سوخت آتش های شیطانی                اگر من تلخ می‌گریم ، چه غم زیرا تو می‌خندی

و گر من زود می‌میرم ، چه غم ، زیرا تو می‌مانی ، بمان !         بمان تا دوست یا دشمن ، تو را همواره بستاید ....

نادر نادرپور

 

تقدیم به روان پاک ستارخان

(به مناسبت قیام مشروطه)

فریاد خشم مردم تبریز قهرمان                  چون بانگ رعد در دل افلاک می شکست

و زهر غریو غرش رگبار سرب داغ                جان دلاوری به دل خاک می نشست

می بست دلمه بر تن تبدار رزمگاه                خون های زخم پیکر از دست رفتگان

دود سیاه آتش و باروت می دوید                  در چشمهای خسته سنگر گرفتگان

میدان شهر کهنه چو خورشید شامگاه              می شست تشنه کام به خون دست و روی خویش

تا رنگ خشم گیرد و تازد به سوی خصم             همپای رزم مردم پیکار جوی خویش

هرکوچه می سرود سرود بزرگ را                 هرگوشه بود سنگر آزاد مردمان

تا پیش تاخت سوی شتربان (1) ننگ خیز            ستارخان ز کوی امیرخیز (2) قهرمان

اردوی ارتجاع چو خس از نهیب سیل              دزدانه میگریخت به دامان چاله ها

فریاد می کشید خیابان (3) جنگجو                   تبریز نیستجای تلاش زباله ها

فرمانده بزرگ صف ضد انقلاب                درمان کار را به دم گرم حیله دید

تا وارهد ز حمله سخت مجاهدان                   آهسته سوی سنگر ستارخان دوید

با لابه گفت حیف از این رزم بی دریغ                   بیهوده جان خویش در این ره تلف کنی

آشوب چیست ؟ پول و حکومت نثار توست                   گر ترک این گروه بد نا خلف کنی

سردار با شهامت آزادگان کورد                    خندید و گفت آنچه تو پنداشتی خطاست

من مرد کارزارم و دانم در این نبرد                   با دشمنان ما آشتی خطاست

بگذار با گلوله بیگانه جان دهم               در راه فتح ملت رزم آزمای خویش

آنگاه همچو سیل خروشید و بانگ زد                   در راه رستخیز عزیزان من به پیش

 1)مرکز تجمع نیروی استبداد  - 2)سنگر ستارخان - 3)سنگر باقرخان

محمود پاینده

 

میهن ما و فرهنگ ما

ما  درخت   مهربانی     کاشتیم          کینه را   از سینه ها   برداشتیم

بر فراز کوچه های شهر  خویش          پرچم   پندار    پاک    افراشتیم

دانش   شهریگری   را  از کهن          ما   برای  دیگران     بگذاشتیم

گنج    گیتی  هر کجا آمد بدست          ما   نه  بهر  خویشتن  انباشتیم

تا   نمیرد  میهن  و فرهنگ ما          دیده ی  جان را  بر او بگماشتیم

هم   بهمراه    اهورا   در نبرد          اهرمن   را  ما  بهیچ   انگاشتیم

ریشه نیک  است  در کردار  ما          نیک  گفتیم  نیک  هم   پنداشتیم

ما  بمانیم   و   بماند     پایدار          آنچه  ما  در  دشت  دلها کاشتیم

قراچه داغی  

 

 در پاسخ به گفتار صدام حسین گجستک که ایرانیان را مجوس خوانده بود

دشمن بداند

آری از تبار مجوسیم

اما در صحنه نبرد

سرباز برتریم

و در سرزمین خون و شهادت

جانباز کشوریم

دشمن بداند آری از تبار مجوسیم

اما از عهد باستانیم

توحید را هماره پذیرفته ایم

هیچ کس را ندید که قرآن را

بر نیزه های خویش سپر سازیم

یا دختران کوچک و معصوم خویش را

بی هیچ شرمی

در گور سرد و تیره بیندازیم

دشمن بداند

ما مکتب شهادت و ایمان را

پیش از ظهور دین محمد

یا پیشتر ز حادثه میلاد

در بازوان آرش

با تیر آخری که به ترکش داشت تجربه کردیم

باید بداند کان مرد قهرمان

آریوبرزن

با عده ای قلیل چگونه مقدونی بزرگِ زمان را علیل کرد

خونش به گل نشست

 اما خجل نگشت

دشمن بداند

آری از تبار مجوسیم

از دودمان مسلم و بابک

در وسعت مقدس ایرانیم

دشمن بداند

آری از تبار مجوسیم

اما این سرزمین پاک اهورایی

این مرز و بوم را تا آخرین نفس

تا قطره های آخر خون در حراستیم 

استاد کسمایی

 

در ستایش فردوسی بزرگ

این شنیدستم که عیسی مرده ای را زنده کرد                  مرده ای را زنده کرد و نام خود پاینده کرد

نیم گیتی شد مسخر  از طریق  دین او                       شد جهان آیینه دار    چهره و  آیین او

هر دو فرسخ ، یک کلیسایی به پا بر نام او                  گشت تاریخ همه تاریخها ،  ایام او 

وقف شد یکشنبه  ها از بهر  نام نیک او                     روز و شب  ناقوسها  گوینده  تبریک او

الغرض  مردم از سیبری  تا     آمریک                               دائماً  تعظیم  و تکریم  است بر آن نام نیک

گر حکیمی مرده ای رازنده سازد این چنین                    بهر او تکریم و تعظیم است در روی زمین

بهر فردوسی چه باید کرد کو از کار خویش                         یعنی از نیروی   طبع و معجز گفتار خویش

مرده فرزندان  چندین قرن ایران زنده کرد                     از لب آموی تا دریای عمان  زنده کرد

از شاعر آزاده میرزاده عشقی همدانی

 

دخت ایران زمین

که من پروین فروغ شهر ایرانم

نه پوراندخت - نه آذر دخت - نه آتوسا - نه پانته آ

بلکه آرتمیس سپهسالار ایران در نبرد پارس و یونانم

مرا گر در مقام همسری بینی نه یک همخواب و همبستر که یک همراه و یک یار وفادارم

نه یک برده - مکن اینگونه پندارم

که جوشد خون آزادی به شریانم

بدون زن کجا میداشت تاریخ تو ؟

آرش با کمانش ؟

کاوه آهنگر با گرز و سندانش ؟

بدون زن کجا میداشتی آن شاعر طوسی ؟

نگهبان زبان پارسی ؟

استاد فردوسی ؟

مرا گر در مقام مادری بینی

"مگو با من که هست فرشی از بهشت زیر پایم"

نگاهم کن که زیر پای من دنیا به جریان است

ز نور عشق من رخشنده کیهان است

که با دستان من گردون بجریان است

که جای پای من بر چهره سرخ و سپید و سبز ایران است

برو ای مرد دگر مبر آسان به لب نامم

که من آزاده زن - فرزند ایرانم

شادروان پروین اعتصامی تبریزی

 

ایران در خطر است

مهرگان آمد و دشت و دمن در خطر است                 مرغان نوحه برآرید چمن در خطر است

ای وطن خواهان زنهار وطن در خطر است                  خانه ات یکسره ویران شد ای ایرانی

مسکن شکر بیگانه شد ای ایرانی                 عهد و پیمان تو ایفا نشد ای ایرانی

عهد بشکستنت افسانه شد ای ایرانی            عهد غیرت مشکن عهد شکن در خطر است

ای وطن خواهان زنهار وطن در خطر است                چیره شد کشور ایران را انبوه فتن

کشور ایران ز انبوه فتن در خطر است              ای وطن خواهان زنهار وطن در خطر است

کاردانان را بیرون ز سخن کاری نیست                   غیر لفاظی در سر و علن کاری نیست

علما را بجز حیله و فن کاری نیست              جهلا را بجز افغان و حزن کاری نیست

ملک از این ناله و افغان و حزن در خطر است                 ای وطن خواهان زنهار وطن در خطر است

کار بی چاره وطن زار شد افسوس افسوس                 جهل ما باعث این کار شد افسوس افسوس

یار ما هم بر اغیار شد افسوس افسوس               باز ایران کهن خوار شد افسوس افسوس

که چنین کشور دیرین کهن در خطر است               ای وطن خواهان زنهار وطن در خطر است

خرس صحرا شده هم دست نهنگ دریا                    کشتی ها رانده شده بر گرداب بلا

آه از این رنج و محن و آوخ از این جور و جفا                  هان به حز جرات و غیرت نبود چاره ما

زان که ناموس وطن زین دو محن در خطر است                 ای وطن خواهان زنهار وطن در خطر است

/ 1 نظر / 2 بازدید
صادق

یکی از بزرگان این دیار، سخن بسیار زیبا و عمیقی دارد که باید به راستی در زندگی فردی و اجتماعی از آن پند بگیریم . می گوید: " دوست راستین تو، کسی است که تو را بگرییاند و متنبه سازد، و دشمن راستین تو، کسی است که تو را بخنداند و گولت بزند. " چرا ما هر کسی را که از ما تعریف و تمجید کند، بزرگ داشته و بدون اندکی بررسی و کنکاش در باره صحت سخنان و اصالت مدارک ادعایی او، فورا آن مطالب را بی کم و کاست، یقینی پنداشته و می پذیریم. در مورد مطالب مخالف یا انتقادی نیز ، دقیقا بر خلاف آن، رفتار می کنیم؟ اندکی بیاندیشیم ، این گونه رفتار کردن، جز خود پسندی و تکبر، چه نامی دارد و در نهایت هم، جز خود فریبی و پشیمانی چه نتیجه ای خواهد داشت؟