تاریخچه قوم و قومیت و اقوام در ایران. قوم یا ایل؟

سابقه ساختار قوم و قومیت و اقوام در ایران. قوم یا ایل؟

مشکل استعمار و بیگانگان برای نابودی و تجزیه و یوگوسلاویزه کردن ایران زیاد است. اول اینکه ایران برخلاف یوگوسلاوی و عثمانی و غیره که تجزیه شدند و نابود شدندو محو شدند، نوساز و چهل تکه نیت! ایران یک کشور واحد باستانی و کهن است. یعنی از بهم پیوستن اجزای تکه پاره اشغال شده در جنگ ها پدید نیامده که از هم پاشیده شود.

ایران یک کشور واحد بزرک کهن جهانی از چین تا فرات بوده و آنچه که از آن جدا شده است، با "اشغال نظامی و نیروی نظامی بیگانه" جدا شده:

1- بلوچستان پاکستان توسط انگلیس، 2- افغانستان توسط انگلیس و با اشغال بندرعباس، 3- اشغال آسیای مرکزی (بخارا و سمرقند و خجند و مرو و اشک آباد = عشق آباد) توسط روسیه، 4- اشغال قفقاز در دو جنگ با روسیه، 5- اشغال نواحی میان رود فرات تا کوهستان زاگرس در جنگ با عثمانی ، 6- جدایی بحرین با فشار انگلیس . 

بنابراین هیچ سرزمینی از ایران جدا نشد، مگر آنکه ایرانیان جنگ را باختند. خوزستان هم جدا می شد اگر ایران جنگ را به عراق می باخت اما ایران به هزار دلیل و اول از همه شجاعت و ایثار و استقامت و از جان گذشتگی و شهادت ایرانیان ، جنگ با عراق را نباخت.

آنچه امروزه تبلیغ "قومی" در ایران میشود، سراسر جعل و ساختگی است. پدران ما ، هرگز کلمه ای بنام قوم نشنیده اند و در تمام کتابهای تاریخی هزار سال اخیر به فارسی و عربی و ترکی و ارمنی و گرجی و هندی و ...کلمه  "قوم" نیامده است مگر در اصطلاح "قوم ایرانی" و "قوم عجم" که هر دو مترادف هستند کلمه قوم برای قوم بنی اسرائیل و قوم یونان هم آمده است. اما اطلاق دینی هم نداشته است: مثلا قوم بنی قریظه در یثرب، یهودی بودند اما اینها قوم بنی اسرائیل نبودند (اینکه امروز غربی ها، همه یهودیان جهان را از قوم بنی اسرائیل معرفی میکنند، مسخره و دروغ و جعل و گول زدن ملت جهان است و مانند همان دروغ بی پایه قوم ها برای ایران است!).

عرب ها گروه های قومی بودند و قوم داشتند، قوم بنی امیه، قوم بنی عباس، قوم بنی خزرج، .... زبان همه یکی بود و دین همه یکی بود اما اقتصاد مختلف داشتند. 

زبان فارسی ، اینترنت ایرانیان است.

اینکه برخی دشمنان آگاه پنهان و کسانی از خودمان، به گویش و زبان فارسی که اساس ملیت و هویت ایرانیان است می تازند و آن را در برابر گویشها و زبانهای محلی ایران قرار میدهند یک فریب بزرگ و جهل پراکنی آشکار است و بر بخش نادانی مردم خیمه میزنند نه بر بخش دانایی مردم. یعنی بر آنچه نمیدانیم سوار میشوند نه بر آگاهی های ما.

چرا به زبان فارسی می تازند؟ چون اساس ارتباطی میان ایرانیان بوده است. تصور کنید امروز کسی بیاید و اینترنت را قطع کند: ارتباط جهانی قطع میشود، دهکده جهانی از هم می پاشد. زبان فارسی ، اینترنت ایرانیان است.

در ایران چیزی به نام "قوم" ، مطلقا وجود نداشته و ندارد بلکه مضحک تر آن است که چیزی به نام "قوم فارس" به معنی کسی که فقط فارسی بداند، مطلقا وجود خارجی و داخلی و کذایی ندارد.

"قوم" در حوزه جامعه شناسی و انسان شناسی و مردم شناسی و علوم سیاسی جهان، واژه ای است با تعریف مشخص که در ایران تعبیر ندارد.

در تاریخ ایران ، هیچ قومی دیده نمی شود، ایل و عشیره و طایفه وچود داشته است.

کشور ایران از زمان ماد ها و هخامنشی ساختار "شهری" ، "روستایی" و "ایلی" با محوریت دولت پادشاهی داشته است.

شهرها و روستاها "قوم" نبوده اند و ایل ها نیز گروه‌هایی متحد از ترکیب "عشیره ها و طوایف" بوده اند (=کنفدراسیون و اتحادیه).

عشایر (= عشیره ها) و طوایف (طایفه ها) هنوز هستند و در لرستان و بلوچستان و شمال آذربایجان و مغان و مشکین شهر و گرگان و بخشی از خراسان و غرب خوزستان و ایلام و بختیاری.

اما "ایل" ها با تشکیل (دولت جدید ایران) و (تشکیل فرمانداری ها) و (تشکیل ارتش ملی ایران) در زمان رضاشاه از میان رفت. قبل از آن، ایل های بزرگ کار فرمانداری، ارتش و امور دولتی را در مناطق ایلی که عموما مناطق دامداری و کوهستانی بود انجام می دادند. با تشکیل دولت جدید و قانون، نیازی به ایل ها نبود اما عشایر و طوایف تا امروز باقی مانده اند. نکته جالب و مهم در ایل های ایران آن بود که ایل از اتحاد طوایف و عشیره ها بر مبنای "اقتصاد و امنیت مشترک" تشکیل میشد (نه زبان و فرهنگ!) و این اقتصاد مشترک، عموما زمین و نواحی ییلاق و قشلاق و کشت و کار مشترک بود. امنیت مشترک نیز با تشکیل سواره نظام و پیاده نظام مشترک و ارسال این نیروها برای کمک به شاه ایران پدید می آمد. پادشاهان ایران نیز طبق آیین پادشاهی موظف بودند برای دفاع از امنیت قلمرو ایل ها که قلمرو ایران بود ، با ارتش ایران (که از همه ایل ها نیز نیرو میگرفت) در برابر دشمنان خارجی دفاع کنند.

جالب تر آنکه شاهان ، برای اداره ی امور کشاورزی و زراعت و دامداری و دفاعی ایران، ساختار ایل ها را تغییر میدادند ، به آنان زمین های جدید میدادند، آنان را تغییر مکان می دادند و با اتحاد عشایر و طوایف ، ایل جدید میساختند.مانند ایل شاهسون، ایل بختیاری ، ایل و غیره.

ایل های بزرگ اقتصاد عظیمی را در ایران مدیریت می کردند که مبنی بر تولید بود.

ایل های ایران علاوه بر ده ها گویش متنوع زبانی که در میان طوایف انها وجود داشت، اغلب چند زبانه بودند و گاهی تا 5 زبان در یک ایل ایرانی وجود داشت. به خصوص ایل های ناحیه شیراز و لارستان و ایل های قفقاز و ناحیه اردبیل که چند زبانه بودند.

زبان مشترک فارسی دری ایران ، زبان گویشوری مشترک میان همه "شهرها" و "روستاها" و "ایل ها" بوده است. علاوه بر آن زبان فارسی، زبان "دیوانسالاری" و "مکتوبات" و "اسناد ملکی و دولتی" و "ادبیات" ایرانیان بوده است. از زمان ماد و هخامنشیان، نظام حقوقی ایران بر مبنای زبان فارسی (فارسی باستانی و سپس پهلوی ساسانی و فارسی دری) بوده است و تغییر زبان اسناد رسمی ایران حتی با ورود اسلام هم نغییر نکرد زیرا امکان تغییر اسناد رسمی وجود نداشت. کتیبه های میخی هخامنشی در تخت جمشید شیراز و بیستون کرمانشاه و کوه الوند همدان و در کنار دریاچه وان (در خاک ترکیه امروزی)، اسناد رسمی و دولتی ایرانیان در 2500 سال پیش هستند که دولت ایران آنها را نوشته است به زبان فارسی کهن.

حتی خلفای عباسی دیوان مالیاتگیری ایران را به عربی برگرداندند اما نظام حقوقی ایران میان مردم فارسی ماند و مردم تغییر آن به عربی را نپذیرفتند و زبان ادبیات و شعر را هم در گوشه گوشه ایران ، به فارسی نگه داشتند. حتی بوعلی سینا و رازی زبان فارسی را در کتابهای علمی به کار بردند و عربی را در کنار فارسی بکار بردند و بعدها خیام و خواجه نصیر الدین توسی و خواجه رشید الدین فضل الله همدانی نیز فارسی را در کتابهای علمی بکار بردند تا به امروز.

بدین روی قصه ی قوم و قومیت اساساً در ایران و برای ما ایرانیان وجود نداشته و ندارد و ما باید هوشیار باشیم.

 

 

   "اقتصاد" و "امنیت" عامل اصلی و عملی تقسیم بندی افراد بشر بوده و هنوز هم است.

 اروپاییان به بیش از 100 زبان کاملا مختلف و با فرهنگی پاره پاره و با ادیان گوناگون و متضاد خود را در یک کلمه  واحد ، "اروپایی" می نامندکه سابقه چندانی ندارد و به بعد از رنسانس باز می گردد. از زمان یونان و روم باستان (از 300 میلادی) تا دوره رنسانس (دوره صفوی در ایران) ، کلمه اروپا و اروپایی کاربردی نداشت و هویت مردم آنجا با دین مسیحیت و شاخه آن مشخص می شد و نه هیچ چیز دیگر. (اروپاییان صدها دین دارند: مسحیت کاتولیک، مسیحیت ارتودوکس، مسیحیت پروتستان، مسیحیت ارمنی ، مسیحیت آشوری، مسیحیت X ، مسیحیت Y ، ... مسیحیت امروز جهان 12000 شعبه دارد که بیشترشان در آمریکا و آفریقا مستقر هستند!!!!)

آمریکایی ها در آمریکای شمالی 50 کشور ایجاد کردند و سالها با یکدیگر جنگیدند. حتی شمال و جنوب با یکدیگر جنگید تا آنکه در 180 سال پیش ، جمع شدند و اتحادیه آمریکا = US ( کشورهای متحد = state های متحد) را تشکیل داده اند تا دیگر با هم نجنگند. حالا جهان را ارث پدری خودشان می دانند. بدون آنکه تاریخ و تمدنی داشته باشند. سابقه تمدنی آنها کمتر از 400 سال است!

همین اروپاییان، سالها یکدیگر را تکه پاره کردند. کمتر از 50 سال است اتحادیه اروپا EU  (= اروپای متحد = European Union) را پایه ریختند و کمتر از 15 سال است که اقتصاد مشترک ایجاد کرده اند! برای آنکه مثل آمریکا شوند و به جای کشتار یکدیگر، جهان را بهم بریزند و بچاپند.

اروپاییان دروغگو:

 اروپاییان پس از دو جنگ عالمگیر و ویرانگر، با هم متحد شده و مجلس مشترک ، وزیران مشترک و حتی رییس جمهور مشترک تعیین کرده اند و از همه مهمتر که اساس اتحاد بشر است از اول خلقت بشر تا امروز، پول مشترک و بانک اروپایی مشترک ایجاد کرده اند و حتی در این روزگار ورشکستگی اقتصادی دیده اید که حاضر نیستند این اتحادیه پولی و مالی از هم بپاشد . زیرا اقتصاد مشترک اگر از هم بپاشد، اتحادیه اروپا از هم می پاشد.

بدین روی ، جزئیات حوزه فرهنگ، مثل دین و زبان و نوع موسیقی و لباس نیست که عامل اتحادیه است.  (اقتصاد و امنیت مشترک) است که عامل اتحاد است.

عوامل اتحاد ایرانیان در 3000 سال گذشته نیز همین ها بوده است ضمن آنکه ایرانیان عموما دارای فرهنگ مشترک بوده و هستند. تاریخ مشترک دارند و زبان ملی و سراسری اشتراکی دارند و اینها چیز های جدیدی نیست. به اندازه کل تمدن بشر سابقه دارد.

 

جنگ های جهانی یا جنگ های اروپایی؟

اروپاییان در 2 جنگ اروپایی ، در قرن بیستم، جهان را به آتش کشیدند و میلیون ها انسان را در همه جهان کشتند و غارت کردند و سوختند و بردند. اسم این جنگ های اروپایی به غلط شد : جنگ جهانی 1 و 2 ! در حالیکه اینها جنگ اروپایی 1 و 2 بود.   

این دشمنان تشنه به خون هم، زدند و کشتند یکدیگر را اما راه به جایی نبردند. پس به فکر اتحاد برآمدند تا جنگ نکنند و  تمدنشان ویران نشود. لزا اتحادیه اروپایی با پول و اقتصاد مشترک (یورو) و نیروی نظامی مشتر (ناتو) را ساختند و تقویت کردند و به هر قیمتی دنبال نگهداری آن هستند.

همین دروعگویان کراوات و ادکلون زده و ماهواره نشین و شیک پوش (مثلا اتاق خبر کانال من و تو که حیله گرترین شبکه ماهواره ای است و نوشتاری جدا برای آن خواهم نوشت)، برای نابودی اتحاد ایرانیان از هیچ کوششی فروگزاری نمی کنند و بر جهل ما سوار می شوند.

اما ما ایرانیان از این دشمنان بسیار دیده ایم و اینان تازه از راه رسیده اند. بگذارید سابقه تمدنتان به نصف ما برسد آنگاه برای نابودی ایران مدعی شوید.

زنده باد ایران ، پاینده باد ایرانیان

مهرداد بصیرت

/ 3 نظر / 5 بازدید
ایرانی ام، پس جهانی ام!

من در پستهای قبلی ات زیاد ازتان راضی نبودم شاید از روی ناخواسته، نوشجاتتان که برخی نقل قول بود، ظاهری پانکوردیسم میداد! شاید خواسته بودید سوءتفاهمات پیش آمده میان همتباران فارسی زبان و کوردی زبانان(زبانهای کوردی یعنی ایرانی غربی) را کمی کاهش دهید. فارس و کورد و لر و بلوچ اینها صرفا برای بازشناسایی زیکدیگرست همچو نامهای فرزندان یک خانواده! همانطور که حسین و حمیرا و کامران و دلارا گذاشتن نام فرزندان یک خانواده، نشانهٔ جدایی آنها از خانواده نیست! همه مردم ایران عضو یک خانوادهٔ بزرگ و اصیل و کهن به نام ایران و ایران‌زمین هستند. هرچند در خُردجات و جزئیات متفاوت هستند چون زبان و گویش و برخی وجوه فرهنگی کلان همه عضو پیکر فرهنگی-تاریخی ایرانیت هستند. ولی ازین پستت خوشم امد، کم‌نقص بود. درود برتو که علی رغم برخی اختلافات جزئیی هنوز اصل یادت نرفته که یک تن و روح است! نکته: همالا به ذهنم رسید کلمه ایل با ایالت تشابه دارد و شاید جمع مکسر ایل باشد! ایل‌ها=ایالت، میبینید حتا تقسمات سیاسی-اداری سابق ایران قبل از پهلوی نخست، نیز بر اساس ایل بوده است! ایرانی بودن دلیل باهم بودست/ایرانی بودن پاینده بودست با تشکر

Masoud

با درود و خسته نباشید به شما. چقدر خوب، درست، آگاهانه و کامل تحلیل کردید. ... هیچ سرزمینی از ایران جدا نشد، مگر آنکه ایرانیان جنگ را باختند. خوزستان هم جدا می شد اگر ایران جنگ را به عراق می باخت ! به نظر من هم هیچ گوشه ای از ایران جدا نشد مگر به زور و نیرنگ بیگانگان. راستی به نطر من نام "آسیای میانه" زیباتر از نام "آسیای مرکزی" است. با سپاس از نوشته های خوبتان

دارا

درود بر شما بسیار زیبا نوشتید درود بر شما و قلم شما، در پناه اهورای ایرانزمین برای ایرانزمین تندرست و شادمان باشید.